{"id":125174,"date":"2023-11-11T23:31:51","date_gmt":"2023-11-11T23:31:51","guid":{"rendered":"https:\/\/learnexams.com\/blog\/?p=125174"},"modified":"2023-11-11T23:31:53","modified_gmt":"2023-11-11T23:31:53","slug":"samenvatting-ifpp-alle-artikelen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.learnexams.com\/blog\/2023\/11\/11\/samenvatting-ifpp-alle-artikelen\/","title":{"rendered":"Samenvatting IFPP: Alle artikelen"},"content":{"rendered":"\n

Samenvatting IFPP: Alle artikelen;Dit document bevat een samenvatting van alle verplichte artikelen voor het vak IFPP die onderdeel zijn van het tentamen. De volgende artikelen zijn samengevat: Kronenberg & De Wilde. (2011). Strafuitsluitingsgronden en rechterlijk beslissingsschema (H.4) Kronenberg & De Wilde. (2011). Het rechterlijk beslissingsschema (H.11) Mooij, A. (2005). De doorwerking van de stoornis in de toerekeningsvatbaarheid en de gevaarspredictie Den Boer, T. & van Mulbregt, J. (2015). Toerekening in tweedracht, een juridisch-gedragskundig perspectief Meynen, G. & Ralston, A. (2011). Zeven visies op een psychiatrische stoornis Mu\u017eini\u0107, L. et al. (2016). Person-Oriented Forensic psychiatry Rosenhan, D. L. (1973). On Being Sane in Insane Places Weeghel, van, J. & Bongers, I. (2012). Mensen met Ernstige Psychiatrische Aandoeningen: Beeldvorming, Zelfbeeld en Burgerschap. In: Kalmthout, A.M. van, Kooijmans, T., & Moors, J.A. (Eds.). Mensbeeld, beeldvorming en mensenrechten. Drost, M. (2003). H.4 Specifieke kennis, vaardigheden en attitudes Den Boer, T. (2021). De persoon van de verdachte. De rapportage pro Justitia vanuit het Pieter Baan Centrum. H.6: Het psychiatrisch onderzoek Dienst Justiti\u00eble Inrichtingen, Ministerie Justitie en Veiligheid. (2022). NIFP-richtlijn: Forensisch psychologisch onderzoek en rapportage in het strafrecht: volwassenen en jeugdigen. H.1: Context van het gedragsdeskundig pro justitia-onderzoek Dienst Justiti\u00eble Inrichtingen, Ministerie Justitie en Veiligheid. (2022). NIFP-richtlijn: Forensisch psychologisch onderzoek en rapportage in het strafrecht: volwassenen en jeugdigen. H.2: Opzet van het pro justitia-onderzoek Dienst Justiti\u00eble Inrichtingen, Ministerie Justitie en Veiligheid. (2022). NIFP-richtlijn: Forensisch psychologisch onderzoek en rapportage in het strafrecht: volwassenen en jeugdigen. H.3: Forensisch psychologisch onderzoek Dienst Justiti\u00eble Inrichtingen, Ministerie Justitie en Veiligheid. (2022). NIFP-richtlijn: Forensisch psychologisch onderzoek en rapportage in het strafrecht: volwassenen en jeugdigen. Bijlage 2: Neuroloket: neuropsychologische functies en afwijkingen Dienst Justiti\u00eble Inrichtingen, Ministerie Justitie en Veiligheid. (2022). NIFP-richtlijn: Forensisch psychologisch onderzoek en rapportage in het strafrecht: volwassenen en jeugdigen. Bijlage 3: Informatie over risicotaxatie-instrumenten Boer, T. den en M. Prinsen. (2021). De persoon van de verdachte. De rapportage pro Justitia vanuit het Pieter Baan Centrum. H.7: De conclusie en het advies Rozemond, N. (2012). Klimwand Mooij, A.W.M., Schuld in strafrecht en psychiatrie. In: A.W.M. Mooij, Psychiatrie, recht en de menselijke maat. Over verantwoordelijkheid. (1998). Bonta, J., & Andrews, D. A. (2007). Risk-need-responsivity model for offender assessment and rehabilitation. G. McKenna, N. Jackson & C. Browne, \u2018Trauma history in a high secure male forensic inpatient population\u2019 Marle, H. van (2007). H.15 Psychische stoornissen bij zedendelinquenten. In: A. Ph. van Wijk, R. Bullens, & P. van den Esthof (Eds.). Facetten van zedencriminaliteit Beek, D. van (2007). H.18 Behandeling van zedendelinquenten. In: A. Ph. van Wijk, R.A.R. Bullens, & P. van den Esthof (Eds.). Facetten van zedencriminaliteit Horn, J. van, Mulder, J. & Scholing, A. (2006). Recidive bij subgroepen van zedendelinquenten in de ambulante forensische psychiatrie. Cunningham, M.D., Differentiating delusional disorder from the radicalization of extreme beliefs: a 17-factor model Van den Berg, A. Risico\u2019s van risicotaxatie. De risico\u2019s van risicotaxatie-instrumenten in de forensische behandelpraktijk. Mackor, A.R., Grenzen aan de autonomie van strafrechters: wie bewijst de stoornis en het recidiverisico? In: Ontmoetingen: Voordrachtenreeks van het Lutje Psychiatrisch-Juridisch Gezelschap. Groningen, 2011 Van Denderen et al. (2019). Handreiking Slachtofferbewust werken voor forensisch maatschappelijk werkers Van Denderen et al. (2020). Contact between victims and offenders in forensic mental health settings: An exploratory study<\/p>\n\n\n\n

IFPP_Samenvatting artikelen
Kronenberg & De Wilde. (2011).
Strafuitsluitingsgronden en rechterlijk
beslissingsschema (H.4)
4.1 Inleiding
Niet wederrechtelijke delicten \uf0e0 bijvoorbeeld recht op verdediging.
Niet verwijtbare delicten \uf0e0 bijvoorbeeld door psychische overmacht.
De meeste delicten zijn dus wel wederrechtelijk en verwijtbaar: vaak is er geen geldige reden voor
het delict, alleen in uitzonderingen bestaan er rechtsgeldige redenen om aan te nemen dat bij het
vervullen van een delictsomschrijving de wederrechtelijkheid of verwijtbaarheid ontbreekt. Zulke
redenen heten strafuitsluitingsgronden.
Processueel buigt de rechter zich na het onderzoek ter terechtstelling over 4 vragen (artikel 350 Sv)
(materieelstrafrechtelijke vierlagenmodel):<\/p>\n\n\n\n

    \n
  1. Kan het feit bewezen verklaard worden?<\/li>\n\n\n\n
  2. Zo ja, dan moet het feit gekwalificeerd worden<\/li>\n\n\n\n
  3. Is het handelen van de verdachte wederrechtelijk?<\/li>\n\n\n\n
  4. Valt het feit de verdachte te verwijten?
    2 soorten strafuitsluitingsgronden:
    \uf0b7 Rechtvaardigingsgronden \uf0e0 nemen de wederrechtelijkheid weg \uf0e0 rechtvaardigen de daad
    \uf0b7 Schulduitsluitingsgronden \uf0e0 nemen de verwijtbaarheid weg \uf0e0 excuseren de dader.
    Een geslaagd beroep op strafuitsluitingsgrond leidt altijd tot straffeloosheid, want zonder
    wederrechtelijkheid en verwijtbaarheid bestaat er geen strafbaar feit.
    Algemene strafuitsluitingsgronden:
    Er bestaan ook bijzondere strafuitsluitingsgronden, die betrekking hebben op specifieke delicten.
    4.2 Wettelijke strafuitsluitingsgronden
    4.2.1 Noodweer
    Noodweer volgens artikel 41, lid 1 Sr: Niet strafbaar is hij die een feit begaat, geboden door de
    noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen ogenblikkelijke
    wederrechtelijke aanranding.
    Ad. 1 Ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding
    Verdediging is alleen toegelaten tegen een aanranding die aan de gang is op het moment dat de
    verdediging wordt ingezet. Niet toegestaan zich te verdedigen tegen een aanval die wel dreigt, maar
    nog niet daadwerkelijk begonnen is. Maar je hoeft als slachtoffer ook niet te wachten met
    verdedigen tot je daadwerkelijk aangerand wordt \uf0e0 grens tussen \u2018enkele vrees\u2019 voor een aanval en
    \u2018ogenblikkelijk dreigend gevaar\u2019 is moeilijk te trekken \uf0e0 omstandigheden doorslaggevend. De
    1<\/li>\n<\/ol>\n\n\n\n

    IFPP_Samenvatting artikelen
    aanranding moet niet alleen ogenblikkelijk zijn, maar ook wederrechtelijk. Tegen een rechtmatige
    aanranding is verdediging niet toegelaten.
    Ad 2. Lijf, eerbaarheid of goed
    De opsomming lijf, eerbaarheid of goed is limitatief. Verdediging van rechten kan nooit noodweer
    opleveren (eigenrichting mag niet, om dit te keren moet je (in laatste instantie) naar de rechter).
    Onder eerbaarheid valt seksuele eerbaarheid, aantasting van de eer of goede naam valt niet
    hieronder (dus je mag geen geweld plegen omdat je uitgescholden wordt).
    Ad. 3. Noodzakelijke en geboden verdediging
    \uf0b7 De verdediging moet noodzakelijk zijn \uf0e0 subsidiariteit = als het mogelijk is om te vluchten of
    indien het mogelijk is om zich op een andere manier te onttrekken van de aanval, dan moet
    in beginsel gebruik gemaakt worden van deze mogelijkheid.
    \uf0b7 De (noodzakelijke) verdediging moet geboden zijn \uf0e0 proportionaliteit = Er bestaat geen
    wanverhouding tussen de intensiteit van de aanval en de intensiteit van de verdediging.
    4.2.2 Noodweerexces
    Art. 41 lid 2 Sr: Niet strafbaar is de overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging,
    indien zij het onmiddellijk gevolg is geweest van een hevige gemoedsbeweging, door de aanranding
    veroorzaakt.
    \uf0e8 = noodweerexces. Disproportionele verdediging is altijd wederrechtelijk, maar als aan de
    vereisten van Art. 41 lid 2 Sr wordt voldaan, niet verwijtbaar. Wordt ingedeeld bij
    schulduitsluitingsgronden. Beroep op noodweerexces kan alleen als een beroep op
    noodweer niet mogelijk is door schending van proportionaliteitsvereiste.
    Disproportionele verdediging heeft verschillende vormen:
    \uf0b7 Intensief noodweerexces \uf0e0 excessieve verdediging die gezien de kracht in geen verhouding
    staat tot de aanval
    \uf0b7 Extensief noodweerexces \uf0e0 Excessieve verdediging die redelijkerwijs te lang duurt.
    In de formulering van het noodweerexcesartikel moet hevige gemoedsbeweging het onmiddellijke
    gevolg zijn van de aanranding. De overschrijding van de grenzen van de noodzakelijke verdediging
    moet veroorzaakt zijn door deze hevige gemoedsbeweging \uf0e0 dubbele causaliteit.
    Tardief noodweerexces
    Tardief noodweerexces = Geslaagd beroep te doen op noodweerexces in een situatie waarin de
    aanval al voorbij is.
    Hierbij geldt ook de eis van dubbele causaliteit.
    Schematische weergave van noodweer en noodweerexces
    2<\/p>\n\n\n\n

    IFPP_Samenvatting artikelen
    4.2.3 Psychische overmacht
    Art. 40 Sr: Niet strafbaar is hij die een feit begaat waartoe hij door overmacht is gedrongen.
    Wat overmacht betekent is onduidelijk \uf0e0 in jurisprudentie en in literatuur inhoud aan gegeven: 2
    soorten:
    \uf0b7 Psychische overmacht (schulduitsluitingsgrond) = een van buiten komende drang (dus geen
    inwendige oorzaak) waaraan men redelijkerwijs geen weerstand kan of behoeft te bieden
    3<\/p>\n\n\n\n

    IFPP_Samenvatting artikelen
    \uf0b7 Overmacht als noodtoestand (rechtvaardigingsgrond)
    4.2.4 Overmacht als noodtoestand
    Hierbij doet zich een situatie voor waarin een keuze moet worden gemaakt tussen 2 conflicterende
    plichten:
    \uf0b7 Plicht om strafwet na te leven
    \uf0b7 Maatschappelijke plicht \uf0e0 als deze zwaarder weegt dan plicht houden aan strafrecht is het
    juridisch juist om de strafwet te overtreden, daardoor rechtvaardigingsgrond.
    Voorwaarde voor het aannemen van overmacht als noodtoestand is dat de zaken zodanig moeten
    liggen dat het maken van een keuze tussen de plichten geen uitstel kan lijden. Er moet zich letterlijk
    een noodsituatie voordoen. Ook moet worden voldaan aan de eis van subsidiariteit en
    proportionaliteit. Als er een wanverhouding bestaat tussen het geredde en het opgeofferde belang,
    is dat een beletsel voor een geslaagd beroep op overmacht als noodtoestand.
    4.2.5 Bevoegd en onbevoegd gegeven ambtelijk bevel
    Zijn strafuitsluitingsgronden. Bij nummer 1 is de gedraging niet wederrechtelijk.
    Art. 43 Sr:
    a. Niet strafbaar is hij die een feit begaat ter uitvoering van een ambtelijk bevel, gegeven door
    het daartoe bevoegde gezag.
    \uf0e8 Moet een zeggenschapsrelatie bestaan tussen degene die het bevel geeft en degene die het
    bevel opvolgt: structurele hi\u00ebrarchische relatie (leger), incidentele structuur (politieagentburger). De bevolene houdt wel te allen tijde een eigen verantwoordelijkheid ten aanzien
    van dergelijke bevelen.
    b. Een onbevoegd gegeven ambtelijk bevel heft de strafbaarheid niet op, tenzij het door de
    ondergeschikte te goeder trouw als bevoegd gegeven werd beschouwd en de nakoming
    daarvan binnen de kring van zijn ondergeschiktheid was gelegen.
    \uf0e8 Bv bevel dat gegeven wordt door iemand die ten aanzien van de bevolene hoger in rang is,
    maar geeft een bevel dat niet binnen de kring ligt van zijn bevelbevoegdheid. Aan de straf
    kan alleen ontsnapt worden als de bevolene praktisch gezien onmogelijk is om de precieze
    contouren van de bevelsbevoegdheid te kennen.
    4.2.6 Wettelijk voorschrift
    Art. 42 Sr: Niet strafbaar is hij die een feit begaat ter uitvoering van een wettelijk voorschrift.
    Bv: Politie die aangehouden verdachten meeneemt \uf0e0 beroving van vrijheid (art. 282 Sr) is dus in
    strijd met strafrecht, maar hij handelt ter uitvoering van wettelijk voorschrift (art. 53 of 54 Sv). Eisen
    van proportionaliteit en subsidiariteit gelden.
    4.2.7 Ontoerekeningsvatbaarheid
    Ook schulduitsluitingsgrond. Art. 39 Sr: Niet strafbaar is hij die een feit begaat, dat hem wegens de
    gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens niet kan worden toegerekend.
    De verwijtbaarheid ontbreekt hier, de wil van de dader is niet meer in vrijheid gevormd door de
    invloed van de stoornis\/gebrek. Ontoerekeningsvatbaarheid wil niet meteen zeggen dat het niet met
    opzet gebeurde.
    4
    Powered by https:\/\/learnexams.com\/search\/study?query=aqa<\/a><\/p>\n\n\n\n