A Clinical guide McLeod, Jensen-Doss Ollendick

Literatuur Introduction to Cognitive Behavioral Therapy for Youth (201800476) Diagnostic and Behavioral Assessment in Children and Adolescents A Clinical guide – McLeod, Jensen-Doss & Ollendick Hoofdstuk 4. Case Conceptualization, Treatment Planning, and Outcome Monitoring Het vermogen om een casusconceptualisatie te ontwikkelen is een belangrijke en fundamentele psychotherapievaardigheid. Een casusconceptualisatie biedt een clinicus een routekaart die niet alleen de constructen voor beoordeling en behandeling identificeert, maar ook de behandelplanning en -evaluatie begeleidt van intake tot beëindiging. Clinici moeten bepalen in hoeverre bepaalde op bewijs gebaseerde behandelingen, screeningsinstrumenten en beoordelingsinstrumenten overeenkomen met de kenmerken en achtergrond van elke kindcliënt, en moeten vervolgens beslissen of er aanpassingen nodig zijn, omdat onderzoek gebaseerd is op niet vertegenwoordigbare steekproeven en/of andere factoren die behandeleffectiviteit kunnen beïnvloeden.Een "case conceptualization" wordt in brede zin gedefinieerd als een set hypothesen over de oorzaken, antecedenten en instandhoudende factoren van de emotionele, interpersoonlijke en gedragsproblemen van een cliënt. Zowel diagnostische als gedragsmatige beoordeling spelen een rol bij het ontwikkelen van een case conceptualization. In principe stelt een casusconceptualisatie clinici in staat beoordelingsgegevens te synthetiseren tot een uitgebreid beeld van een individu dat beschrijft hoe het doelgedrag is ontstaan en hoe het kan worden verlicht. Eenmaal ontwikkeld, begeleidt de casusconceptualisatie beoordeling en behandeling door behandelingsdoelen en markers voor klinische verandering te identificeren gegenereerd en vervolgens getest tijdens de behandeling.Een cruciaal onderdeel van het ontwikkelen van een casusconceptualisatie is het bepalen van de mate waarin een doelgedrag zich voordoet in de loop van de tijd en contexten. Deze informatie is niet alleen nodig om een diagnose te genereren; het informeert ook rechtstreeks de behandelplanning en -selectie.De wortels van casusconceptualisatie kunnen worden herleid tot de medisch-diagnostische traditie van de oudheid. De kern diagnostische en empirische waarden die ten grondslag liggen aan de medisch-diagnostische traditie, zijn centraal in veel van de casusconceptualisatiebenaderingen die momenteel in de psychotherapie worden gebruikt. In plaats van empirische bevindingen om dit proces te begeleiden, vertrouwen we op onderzoek naar de correlaties en bijdragers aan emotionele en gedragsstoornissen bij kinderen om een evidence-based benadering te ontwikkelen voor casusconceptualisatie voor de behandeling van emotionele en gedragsproblemen bij kinderen.Het primaire doel van caseconceptualisatie is het identificeren van een set toetsbare hypothesen over de factoren (onafhankelijke variabelen) die dienen om een doelgedrag (afhankelijke variabele) te veroorzaken of in stand te houden. Om deze hypothesen te testen, introduceert een clinicus interventies die zijn ontworpen om de causale en/of instandhoudende factoren te veranderen, en 1 / 4

observeert de resulterende impact op het doelgedrag. Regelmatige monitoring van de uitkomst creëert een feedback lus waarmee een clinicus de hypothesen kan verfijnen en herformuleren Bij elke stap worden verschillende beoordelingsinstrumenten gebruikt. Informatie die bij een stap wordt verzameld, zal geen definitief inzicht verschaffen in een jongere en zijn of haar problemen. In plaats daarvan kunnen de gegevens die bij elke stap worden verzameld, worden gebruikt om de hypothesen te ontwikkelen, evalueren en herformuleren. Bij stap 1 wordt indien mogelijk elk doelgedrag gedefinieerd in termen van drie responsmodi (d.w.z. gedrag/motoriek, affectief/ fysiologisch, cognitief/verbaal) en de topografie van het doelgedrag (d.w.z. frequentie, intensiteit en duur). De volgende stap is om de doelgedragingen te rangschikken in termen van behandelingsprioriteit. De eerste bijeenkomsten moeten ook worden gebruikt om historische gebeurtenissen en causale factoren te identificeren, om een context te bieden voor het begrijpen van elk doelgedrag. Begrijpen of historische gebeurtenissen (bijv. spraakvertragingen, medische complicaties) de basis hebben gelegd via specifieke causale factoren (bijv. slechte sociale vaardigheden) is belangrijk. Tijdens de eerste bijeenkomsten kan een functioneel interview worden gebruikt om te identificeren of bepaalde variabelen het doelgedrag betrouwbaar voorafgaan (d.w.z.voorafgaande variabelen) en/of de kans op het optreden van een doelgedrag groter maken (d.w.z. het vaststellen van operaties) in bepaalde contexten. De eerste beoordeling moet ook instandhoudende factoren identificeren. Na diagnose onderzoek komt stap 3. De volgende stap is het genereren van de initiële casusconceptualisatie. De initiële casusconceptualisatie moet een uitgebreid beeld van de jonge cliënt geven dat vertelt hoe de problemen zich ontwikkelden, hoe de problemen in stand worden gehouden en hoe de problemen kunnen worden verbeterd. De belangrijkste componenten van de casusconceptualisatie zijn de hypothesen over de oorzaken, antecedenten en instandhoudingsfactoren van elk doelgedrag. Het genereren van de initiële casusconceptualisatie begint met het schetsen van de behandeldoelen. De volgende stap is het synthetiseren van de beschikbare gegevens voor elk doelgedrag. Zodra de causale variabelen voor elk doelgedrag in kaart zijn gebracht, is de volgende stap om te overwegen of contextuele kwesties het doelgedrag beïnvloeden. Het kan echter nodig zijn om na de intake meer informatie te verzamelen om een functionele analyse uit te voeren. Het laatste deel van deze stap is het synthetiseren van de data en het produceren van hypothesen over de relaties tussen de causale, antecedent en onderhoudende variabelen voor elk doelgedrag. (4) Vervolgens wordt de casusconceptualisatie gebruikt om de behandelplanning en -selectie te begeleiden. Behandelplanning omvat het nemen van de hypothesen 2 / 4

en het vertalen ervan naar een actieplan. Elke hypothese moet causale, antecedent en onderhoudsfactoren identificeren die potentiële behandeldoelen vertegenwoordigen. De eerste stap in behandelplanning is het bepalen welke hypothesen moeten worden aangepakt en in welke volgorde. Dit kan gedaan worden met bijvoorbeeld een kosten-batenanalyse. Hij worden factoren als waarschijnlijkheid, kans op verandering, haalbaarheid, kans op meerdere factoren behandelen en korte- en lange termijn gevolgen meegenomen. De volgende stap is de selectie van de behandeling.De selectie van de behandeling moet worden geleid door de literatuur over de uitkomst van de behandeling passend bij de klachten (prescriptieve benadering). Vervolgens moet de clinicus de juiste behandeling selecteren uit de beschikbare opties. Bij de behandelingsselectie moeten een aantal zaken in overweging worden genomen: het bestaan/ontbreken/aanpassen van behandeling en comorbiditeit. Zodra een behandeling is geselecteerd, moeten kwesties van interventievolgorde en intensiteit worden bepaald. Modulaire behandelingen hebben bepaalde voordelen, omdat deze behandelingsaanpak de flexibele levering van interventies mogelijk maakt op basis van de casusconceptualisatie. Modulaire behandelingen zijn ook ontworpen om meerdere aandoeningen aan te pakken, wat helpt bij het aanpakken van enkele van de hierboven genoemde uitdagingen. De laatste stap omvat het ontwikkelen van een plan voor het monitoren en evalueren van uitkomsten.Korte checklists die specifieke symptomen of idiografische metingen beoordelen, vertegenwoordigen vaak de beste pasvorm.Cognitive behavior therapy basics and beyond Third edition – Beck Hoofdstuk 1. Introduction to cognitive behavioral therapy Er bestaat een traditionele cognitieve gedragstherapie (CGT) als een herstelgerichte cognitieve therapie (CT-R) conceptualisatie. Aaron Beck ontwikkelde in de jaren 60 en 70 een vorm van psychotherapie die hij oorspronkelijk 'cognitieve therapie' noemde, een term die door een groot deel van ons vakgebied vaak als synoniem voor 'cognitieve gedragstherapie' (CGT) wordt gebruikt. Beck bedacht een gestructureerde, kortdurende, op het heden gerichte psychotherapie voor depressie. Bij alle vormen van CGT die zijn afgeleid van Becks model, baseren clinici de behandeling op een cognitieve formulering: de maladaptieve overtuigingen, gedragsstrategieën en handhavende factoren die een specifieke stoornis kenmerken. Baseer de behandeling ook op je eigen conceptualisering, of begrip, van individuele cliënten en hun specifieke onderliggende overtuigingen en gedragspatronen.Sommige vormen van CGT vertonen overeenkomsten met de therapie van Beck, maar de formuleringen en nadruk die ze leggen in de behandeling variëren enigszins. Bij alle vormen van CGT die zijn afgeleid van Becks model, baseren clinici de behandeling op een cognitieve formulering: de maladaptieve overtuigingen, gedragsstrategieën en handhavende factoren die een specifieke stoornis kenmerken (Alford & Beck, 1997). U baseert de behandeling ook op uw conceptualisering, of begrip, van individuele cliënten en hun specifieke onderliggende overtuigingen en gedragspatronen. Een van Abe's onderliggende negatieve overtuigingen was "Ik ben een mislukkeling", en hij hield zich bezig met uitgebreide gedragsvermijding zodat zijn (waargenomen) incompetentie, of falen, niet zichtbaar zou zijn. Maar zijn vermijding versterkte ironisch genoeg zijn geloof in falen. Aaron Beck ontwikkelde in de jaren 60 en 70 een vorm van psychotherapie die hij oorspronkelijk 'cognitieve therapie' noemde, een term die door een groot deel van ons vakgebied vaak als synoniem voor 'cognitieve gedragstherapie' (CGT) wordt gebruikt. Beck bedacht een gestructureerde, kortdurende, op het heden gerichte psychotherapie voor depressie (Beck, 1964). Sindsdien hebben hij en anderen over de hele wereld deze therapie met succes aangepast aan een verrassend diverse groep populaties met een breed scala aan stoornissen en problemen, in vele settings en formaten. Deze aanpassingen hebben de focus, technieken en duur van de behandeling veranderd, maar de theoretische aannames 3 / 4

zelf zijn constant gebleven. Deze omvatten rationele emotionele gedragstherapie, dialectische gedragstherapie, probleemoplossende therapie, acceptatie- en commitmenttherapie, exposuretherapie, cognitieve verwerkingstherapie, cognitief gedragsanalysesysteem van psychotherapie, gedragsactivering, cognitieve gedragsmodificatie en anderen. CGT is aangepast voor cliënten met uiteenlopende opleidingsniveaus en inkomens, evenals voor verschillende culturen en leeftijden, van jonge kinderen tot oudere volwassenen.In een notendop stelt het cognitieve model dat disfunctioneel denken (dat de stemming en het gedrag van de cliënt beïnvloedt) gemeenschappelijk is voor alle psychologische stoornissen. Wanneer mensen leren hun denken op een meer realistische en adaptieve manier te evalueren, ervaren ze een afname van negatieve emoties en maladaptief gedrag. Bij traditionele CGT zou de therapeut waarschijnlijk helpen de geldigheid van deze gedachte te onderzoeken en zou er geconcludeerd kunnen worden dat er te veel gegeneraliseerd is. Als de ervaring vanuit dit nieuwe perspectief bekeken wordt, zou de dysforie waarschijnlijk afnemen en zou de client zich meer functioneel kunnen gedragen. Bij een herstelgerichte aanpak zou de therapeut helpen de automatische gedachten te evalueren. Maar de focus zou minder liggen op cognities die al zijn ontstaan en meer op cognities die zich waarschijnlijk in de toekomst zullen voordoen. Cognities (zowel adaptief als maladaptief) vinden plaats op drie niveaus. Automatische gedachten bevinden zich op het meest oppervlakkige niveau. Je hebt ook tussenliggende overtuigingen, zoals onderliggende aannames. Op het diepste niveau bevinden zich je kernovertuigingen over jezelf, anderen en de wereld. Voor blijvende verbetering van de stemming en het gedrag van cliënten, werk je op alle drie niveaus. Het aanpassen van zowel automatische gedachten als onderliggende disfunctionele overtuigingen produceert blijvende verandering.De afgelopen decennia is er een innovatie geweest op het gebied van geestelijke gezondheid: de herstelbeweging, die begon als een alternatieve benadering van het medische model voor personen met een ernstige psychische aandoening. Aaron Beck, onze collega's bij het Beck Institute for Cognitive Behavior Therapy en ik verfijnen nu herstelgerichte cognitieve therapie (CT-R) voor personen met een breed scala aan aandoeningen. CT-R, een aanpassing van traditionele CGT, handhaaft de theoretische basis van het cognitieve model bij het conceptualiseren van personen en het plannen en leveren van behandelingen. Maar het legt extra nadruk op de cognitieve formulering van de adaptieve overtuigingen en gedragsstrategieën, en factoren die een positieve stemming in stand houden. In plaats van symptomen en psychopathologie te benadrukken, benadrukt CTR de sterke punten, persoonlijke kwaliteiten, vaardigheden en middelen van cliënten. Een verschil tussen traditionele CGT en CT-R is de tijdsoriëntatie. Bij traditionele CGT praten we meestal over problemen die zich in de afgelopen week hebben voorgedaan en gebruiken we CGT-technieken om deze aan te pakken. Bij CT-R richten we ons meer op de aspiraties van cliënten voor de toekomst, hun waarden en de stappen die ze elke week kunnen nemen om hun doelen te bereiken.CGT leer je in vier fasen. In fase 1 leert u basisvaardigheden voor het conceptualiseren van een casus in cognitieve termen op basis van een intake-evaluatie en gegevens die tijdens de sessie zijn verzameld. U leert hoe u een sterke therapeutische relatie kunt ontwikkelen. U leert hoe u de sessie kunt structureren en uw conceptualisering van de cliënt en gezond verstand kunt gebruiken om de behandeling te plannen, rekening houdend met de waarden en aspiraties van een cliënt. In fase 2 wordt u vaardiger in het integreren van uw conceptualisering met uw kennis van technieken. U versterkt uw vermogen om de flow van therapie te begrijpen. U wordt gemakkelijker in staat om kritische doelstellingen van behandeling te identificeren en vaardiger in het conceptualiseren van cliënten, het verfijnen van uw conceptualisering en het gebruiken van de conceptualisering om moment-tot-moment beslissingen te nemen over interventies. U breidt uw repertoire van strategieën

• / 4