Boekverslag Mijn ware verhaal, van Karin Bloemen, door Linda Buelens, 2

1

Boekverslag Mijn ware verhaal, van Karin Bloemen, door Linda Buelens, 2 e jaar, mei 2021 Mijn interesse voor dit boek ontstond uit een hulpvraag die ik kreeg van een potentiële cliënt. En omdat ik meer wilde weten over de ervaring van iemand die misbruikt is en/of verkracht, kwam ik o.a. het verhaal van Karin Bloemen tegen.Karin heeft het boek geschreven in 2019 en opgedragen aan haar in 1989 overleden zus Annelies.Als vrij snel werd ik in het verhaal getrokken, heb gelachen, ben heel boos geworden, maar ben ook heel verdrietig geweest bij het lezen wat Karin én haar zusters allemaal hebben meegemaakt. Ik heb het boek ook in een keer uitgelezen.Ik ben van mening dat het goed om je enigszins te verdiepen in dit soort autobiografische verhalen, omdat je ook in je beroep als hulpverlener met cliënten te maken kunt krijgen die soortgelijke ervaringen hebben gehad. Het helpt je om je voor te bereiden op de aangrijpende en pijnlijke dingen die cliënten die misbruikt of verkracht zijn je vertellen. Het helpt je ook om een begrip te ontwikkelen voor wat cliënten doorgemaakt hebben, welke patronen daaruit eventueel ontstaan zijn en welke problemen daaruit kunnen zijn ontstaan.En natuurlijk is iedere ervaring en ieder persoon weer anders, maar het helpt je om voorbereid te zijn en je krijgt ook een beeld, idee, gevoel óf je cliënten met deze problematiek kunt en wilt helpen. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen ervoor kiest om problematiek die voortvloeit uit misbruik en/of verkrachting te behandelen. Ik denk dat ik het wel zou kunnen om een dergelijke problematiek te behandelen. Ik weet ook zeker dat ik een pleger van misbruik/verkrachting niet zou kunnen behandelen.Bovendien vind ik het belangrijk om dit onderwerp aandacht te geven. Nog steeds worden dit soort zaken ontkent en doodgezwegen. Soms zelfs lacherig over gedaan. Hoe eerlijker en opener we hierover kunnen praten, en hoe meer we dit in het licht zetten, hoe beter we misbruik/verkrachting kunnen stoppen!Als lezer zul je begrijpen dat er vanuit de optiek van schematherapie aan veel basisbehoeften, waaronder uiteraard veiligheid en verbondenheid niet voldaan is en dat oa. de schema’s wantrouwen/misbruik en minderwaardigheid/schaamte een rol spelen. En vanuit TA bekeken bijna tot een kunst verheven injuncties Besta niet en Voel niet met de drivers Wees sterk en Doe je best.Als therapeut moet je attitude dan zijn: betrouwbaar, consequent, stabiel en voorspelbaar. En ook uitnodigend om te laten vertellen, zonder oordeel en ondersteunend. Overigens wat Karin heeft gedaan, om haar verhaal op te schrijven, werkt ook therapeutisch.Ik merk dat ik het wel lastig vind om hiervan een verslag te maken dat nog steeds recht doet aan het verhaal zoals Karin dat verteld. Het verhaal verdient het om in zijn volledigheid te worden gelezen. Karin verdient dat.Het boek begint met een droom waarin het bekende fluitje fietefietefiet (haar stiefvader), haar mopperende moeder, en het verlamd zijn (niet vooruit/weg kunnen komen) een thema zijn. Droom en werkelijkheid lopen even in elkaar over door het gepiep van een apparaat in het ziekenhuis waar de volwassen Karin ligt. Beide knieën zijn vervangen door een prothese. Ze vindt het moeilijk om geen controle te hebben over haar spieren en onderlichaam en is bang dat ze gevangen zit in haar lichaam. Een combinatie van die angst, de pijn, de morfine en de onmacht die ze voelt omdat het herstel zo langzaam gaat, zorgen ervoor dat ook oude pijn weer terugkomt. En in de morfinemist doemen af en toe beelden van vroeger op.Als ik nog één keer die hele verdomde geschiedenis op een rij zet, zal ik dan vrijer, lichter door het leven gaan? 1 / 2

2

Ondanks het feit dat ze weerstand voelt, en het laatje met de herinneringen aan haar verziekte jeugd het liefste dicht zou laten, besluit ze om haar verhaal te vertellen.En in het tijd die ze nodig heeft om te revalideren schrijft ze over haar jeugd en het misbruik door haar stiefvader. Het verhaal bestaat dus uit twee lijnen die vertellen over het lijden in haar jeugd en het lijden nu ze volwassen is. Ik focus me nu vooral op de verhaallijn van Karin als kind. Ondanks het nogal zware onderwerp is het boek op een niet zware, zelfs wat luchtige manier geschreven.

De strekking van het verhaal Het boek vertelt het verhaal van een ondernemersgezin, vader en moeder beide werkend in de hun zaak en drie dochters. Vader vertrekt als de jongste (Karin) 4-5 jaar is en laat moeder met de drie meiden achter. Er is nog heel even contact, maar al snel niet meer. Moeder Guusje is de weg kwijt en gaat vervolgens samenwonen met een jongere man. Ben Kuijt is erg bazig, bepaalt alles en misbruikt eerst de oudste, en vervolgens ook de middelste en de jongste. Hij laat zelfs zijn familieleden en vrienden misbruik maken van de oudste en heeft in de wc allerlei kijkgaatjes gemaakt. In augustus 1974 sterft hun vader op 44-jarige leeftijd, maar ze zijn niet welkom op de begrafenis. Zijn nieuwe vrouw Hennie en hun kinderen Bianca en Hans willen dat niet. Zelfs de krans die ze hebben geregeld, wordt teruggestuurd.Stiefvader en moeder krijgen nog 2 kinderen, een meisje Inge en daarna een jongen Gerrit. Tussendoor trouwen Guusje en Ben en krijgen alle kinderen de nieuwe achternaam Kuijt.De oudste (Annelies) wordt naar een tehuis/instelling gestuurd, omdat ze niet meer te handhaven is thuis. De middelste is ook een tijdje uit huis gestuurd om bij een andere oom te logeren en aan te sterken, ze was nogal ziekelijk. En later vertrekt ook Guusje iedere dag naar Amsterdam, helemaal opgedirkt, en komt dan helemaal uitgeput thuis. Ben noemt haar tijdens een ruzie een hoer. Als Karin 14 is en weer eens nachtelijk bezoek krijgt van haar stiefvader, wordt hij betrapt door haar moeder. En ze gooit hem het huis uit. Ze weet ook wat er met Annelies is gebeurd.De kinderbescherming wordt ingeschakeld, er volgt een gesprek, maar dat heeft weinig toegevoegde waarde.Andy (van de kinderbescherming) sluit af met de woorden: het is 1975, we zijn tegenwoordig toch wel wat gewend, toch? Misschien kunt u uw hand over uw hart strijken en nog eens met uw man gaan praten.Ook als Ben Kuijt is vertrokken, stopt de nachtmerrie niet voor Karin. Het huis zit vol herinneringen, nog steeds hoort Karin zijn fluitje, en hij staat ook vaak op de hoek bij school. Iedere nacht droomt ze, heeft ze nachtmerries. Ze doet goed haar best op school. Ze moet haar diploma halen, want dan kan ze weg uit Schagen, weg van hem. Ze gaat ook op taekwondo, lekker rossen om de agressie uit haar lijf te krijgen.Tijdens een proefwerk natuurkunde breekt ze. Actie is min reactie. Ze denkt aan de acties van Ben Kuijt en de reactie van Guus (haar moeder). Eén enkele handeling en alles kwam in beweging. Eén tegenbeweging en alles kwam tot stilstand.Ze vlucht naar het strand, ze huilt niet meer, haar hoofd is leeg en ze denkt: DIT MOET STOPPEN. Zou het water koud zijn? Hoelang zou het duren, voor je hier wegzakt, voorgoed in de stilte? DIT MOET STOPPEN. Je wilde het zelf. DIT MOET STOPPEN. Ze staart naar het rimpelloze wateroppervlak. Door me erin te laten zakken, wordt de rust verstoord. Actie min reactie…… En dan klinkt er een glasheldere stem in haar hoofd: IK BEN KARIN BLOEMEN. Vanaf nu heet ik Karin Bloemen. Als ik in de zee verdwijn, dan wint Ben Kuijt.Ik laat me niet stukmaken. Ik ben Karin Bloemen. Dit is mijn werkelijkheid. De enige werkelijkheid.Op de kleinkunstacademie gaat Karin nogal ver in het negeren van pijn. Ze sluit zich ervan af. Ze is fanatiek, volgt alle vakken van ’s-ochtends tot ’s-avonds: Spaanse dansen, tapdansen, jazzballet, voordracht, koorzang, solozang, acteerlessen, acrobatiek, noem maar op. Ze trainde zo hard dat ze allerlei kleine blessures opliep, en nog ging ze maar door. In het weekend had ze dan zo’n spierpijn dat ze niet meer op haar benen kon staan. En iedere maandagochtend begon dat weer opnieuw.Grenzen in acht nemen is dus wel een ding. Nee zeggen. Als je hele jeugd ‘nee’ als iets onbelangrijks is afgedaan, dan is je ‘nee’ gecorrumpeerd geraakt.

• / 2