- / 4
- / 4
- / 4
Hoofdstuk 1 Conflictregulering Conflictregulering betreft de manier waarop men zich gedraagt om het ontstaan van conflicten te voorkomen en, indien een conflict zich toch voordoet, wie verantwoordelijkheid draagt voor de aanpak ervan en met welke methoden dit gebeurt. Het gaat hierbij om zowel preventieve gedragsstrategieën als om curatieve ingrepen.Het adequaat reguleren van conflicten vraagt inzicht in verschillende perspectieven, die zich op uiteenlopende niveaus manifesteren. Binnen de literatuur worden zes kernperspectieven onderscheiden (Van der Zee, 2025).
1.1 Intergroepniveau 1.Intercultureel perspectief Dit perspectief benadrukt dat de oorsprong van conflicten vaak terug te voeren is op groepskenmerken, zoals culturele waarden, normen en communicatiestijlen. Verschillen in interpretaties en gedragingen tussen groepen kunnen leiden tot misverstanden of escalaties.Conflicthantering vanuit dit perspectief vereist culturele sensitiviteit en het vermogen om uiteenlopende waardenstelsels te overbruggen (De Dreu & Giebels, 2025).
2.Systeemperspectief Hier staat de gedachte centraal dat conflicten niet los kunnen worden gezien van het bredere systeem waarvan partijen deel uitmaken. Rollen, regels en machtsstructuren binnen dit systeem beïnvloeden het conflictgedrag.Zo kunnen spanningen tussen individuen of groepen pas goed worden begrepen als men rekening houdt met formele en informele regels binnen de organisatiecontext (Van der Zee, 2025).
1.2 Intragroepniveau 3.Regelperspectief Conflicten ontstaan hier wanneer afgesproken normen of regels worden overtreden.Belangrijk is wie de rol van handhaving op zich neemt en hoe dit gebeurt. Onvoldoende of inconsequente naleving kan leiden tot escalatie en verminderd vertrouwen binnen de groep.Recent onderzoek laat zien dat duidelijke normcommunicatie en het hanteren van herstelgerichte maatregelen de kans op escalatie aanzienlijk verkleinen (De Dreu & Giebels, 2025).
1.3 Dyadisch niveau 4.Sociale-uitwisselingperspectief Binnen dit perspectief wordt conflict gezien als een economische analyse van geven en nemen. Het eigenbelang vormt de drijvende kracht, waarbij partijen afwegen wat bepaalde acties hen opleveren of kosten. Dit kan betrekking hebben op middelen zoals tijd, geld of informatie, maar ook op dreiging met sancties.Nieuwe inzichten uit 2024 laten zien dat duurzame oplossingen vooral ontstaan wanneer partijen bereid zijn wederkerigheid en lange-termijnrelaties boven directe baten te plaatsen (Van der Zee, 2025).
- / 4