Hoofdstuk 1 en 2 zijn eigenlijk alles dat je nodig bent om het boek te begrijpen, de rest is allemaal extra

• / 2

Hoofdstuk 1 en 2 zijn eigenlijk alles dat je nodig bent om het boek te begrijpen, de rest is allemaal extra uitleg.

ProActive Nursing: Klinisch redeneren in zes stappen

Hoofdstuk 1: Klinisch redeneren in zes stappen

De definitie van klinisch redeneren is het continue kritisch nadenken-meedenken over de situatie van de patiënt en de kleine en grote beslissingen die vervolgens genomen moeten worden met betrekking tot de bestaande en de te verwachten problematiek en de zorg. De individuele zorgbehoefte van een patiënt kan snel wisselen en mede hierdoor wordt van de professional een goed ontwikkelde klinische blik en ziekte-zorginzicht verwacht. Het vermogen om klinisch te redeneren zou je ook je beroepsmatige intelligentie kunnen noemen.Iedereen redeneert Beroepsmatig denken is niet vanzelfsprekend. De een denkt logischer, sneller of makkelijker na dan de ander. Het is ook zeker niet logisch dat verpleegkundigen met veel praktijkervaring ook goed kunnen redeneren. Het professioneel denken kan zich namelijk nogal divers ontwikkelen. De een is hier beter in dan de ander die weer veel weet over een bepaalde ziekte of techniek.Leren redeneren Ondanks het feit dat iedereen klinisch redeneert en we het een belangrijke vaardigheid vinden, hebben we er als verpleegkundigen (meestal) geen eenduidig, herkenbaar en gericht onderwijs in gehad. Op een abstract niveau geformuleerd bevordert het klinisch redeneren het analytisch, associatief, probleemoplossend, abstraherend denken, maar vooral klinisch meedenken.Leren beredeneren van casuïstiek Je leert anatomie en pathologie om in de praktijk deze kennis te kunnen gebruiken. Van iedere patiënt leer je (on)bewust weer wat bij en wat je geleerd hebt neem je weer mee naar je toekomstige patiënten. Deze natuurlijke en effectieve manier van leren wordt ervaringsleren genoemd. Leerpsycholoog

David Kolb beschrijft dit leerproces in zijn ‘leercirkel’:

Om goed te leren redeneren, is het uiterst nuttig gebleken om, zowel op school als in de praktijk, regelmatig een Experimenteren en actief toetsen Vormen en formuleren van abstracte begrippen Concrete ervaringen opdoen Observeren en reflecteren patiëntenbespreking te houden. Dit is eigenlijk niets meer dan een casusbespreking en een soort snapshot uit de gehele ziektegeschiedenis van een patiënt. Het is heel belangrijk om het (leren) redeneren hardop en interactief, dus in het bijzijn van anderen, te doen. Het zelfstandig voorbereiden en doen van een patiëntenbespreking (maar ook bijwonen ervan) is een uiterst krachtig en effectief leermoment.Klinisch redeneren is een vak Klinisch redeneren is geen gelegenheid tot filosoferen, maar een belangrijke professionele denkvaardigheid die je continu en bij iedere patiënt (en vooral in het belang van de patiënt) gebruikt. Het werken met zieken en hun vaak zeer intensieve en ingrijpende behandelingen vereist een goed ontwikkeld observatievermogen, een continu scherp nadenkende geest en een goed organiserend en handelend vermogen. Willen we het vak van verpleegkundige leren, dan horen daar ook een exacte manier van denken en een stevige biomedische kennisbasis bij.De drie ‘O’s’ van redeneren

In het denkproces van redeneren zijn drie onderdelen te onderscheiden:

•Observatie: Waarnemen van allerlei mogelijke feiten (symptomen, controles)

•Ordenen: Ordenen van gedachten aan de hand van je observaties (wat is het probleem, zijn er verbanden, hoe breng ik dit onder woorden?)

• / 2