Im Westen nichts neues - Erich Maria

Im Westen nichts neues - Erich Maria Personen Paul Bäumer;19 jaar. Hoofdpersoon. Vrijwillig inmilitaire dienst. Verbergt de wreedheid van oorlog voor familie. Erkent de menselijkheid achter de vijandelijke soldaten en beschouwt de oorlog als onmenselijk en zinloos. Hij valt op een van de laatste dagen van de oorlog in 1918.Klasgenoten van Paul die ook in het leger zitten; -Albert Kropp;denkt dat hij als een gebroken man terugkomtuit de oorlog. Hij bekritiseert het militarisme. Zijn been moet worden geamputeerd; krijgt depressie.-Müller; wil de Notabitur doen en heeft zijn studieboekenbij zich. Hij leert natuurkunde zelfs wanneer hij onder vuur ligt.-Leer Hun maten in het leger; -Tjaden; slotenmaker -Haie Westhuis; turfsteker -Detering -Stanislaus Katczinsky (Kat); 40 jaar. Schoenmaker.Ervaren soldaat; onofficiële groepsleider. Verwerpt de oorlog, maar aanvaardt hem.Hun groep bestaat dus uit acht soldaten (alle bovenstaanden). Opvallend is dat de dyamiek van deze groep erg harmonieus is. Ondanks de verschillen in afkomst, leeftijd en opleiding, zijn er geen spanningen. Dit maakt duidelijk dat overleven het belangrijkste is voor de soldaten. De oorlog smelt ze samen en maakt ze tot een gemeenschap.Twee personen die de onderdrukking van de jonge mannen symboliseren; -Himmelstoß;zit al 12 jaar bij het leger. Instructeurvan Paul's groep in het leger.-Kantorek;voormalig klassenleraar van Paul en zijnklasgenoten. Geeft vaak patriottische toespraken op school. Overtuigt de studenten om zich vrijwillig aan te melden voor militaire dienst. Wordt zelf ook opgeroepen voor het leger.

1 1 / 2

Samenvatting per hoofdstuk Het boek begint met een korte, inleidende tekst die als een soort ondertitel fungeert; "Dit boek is niet bedoeld als een beschuldiging ofeen bekentenis. Het is alleen bedoeld om te proberen te vertellen over een generatie die door oorlog is verwoest - zelfs als het aan zijn granaten is ontsnapt." Uit deze ondertitel blijkt dat Remarque zichpolitiekdistantieertvan de oorlog; het werk is a-politiek.Hoofdstuk 1 Paul Bäumer (19 jaar) was nu twee weken op het front, en het was rustig geweest, dus mochten ze terug. Maar op de laatste dag leden ze nog grote verliezen, waardoor ze maar met 80 man terugkwamen (i.p.v. 150). Paul Bäumer was samen met 3 anderen uit dezelfde klas ten strijde getrokken; Albert Kropp, Müller V, en Leer. Ze waren door hun klassenleraar Kantorek overgehaald om zich vrijwillig te melden voor de militaire dienst.Hun vrienden waren; Tjaden, Haie Westhuis, Detering en Stanislaus Katczinsky (ook wel Kat genoemd). Kat was het hoofd van hun groep. Het gezelschap bevindt zich 9 kilometer achter het front.Op het front was het woordLatrineparoleontstaanvoor allerlei roddels; roddelhoeken en de vaste tafelvervanging op het kantoor van de inspecteur.Ze gaan weg van het front. In de middag gaan Paul en zijn vrienden Franz Kemmerich (vriend en voormalig klasgenoot) bezoeken, die ligt in ziekenhuis St. Joseph.Kropp had een brief van hun leraar Kantorek. Kantorek prijst de jongeren in zijn brieven als "ijzeren jeugd".Paul en de andere mensen aan het front zagen allemaal ziekenhuizen en stervenden. Terwijl ze dienstbaarheid aan de staat het beste noemden, wisten ze al dat de angst voor de dood sterker was. Daarom werden ze geen muiters, deserteurs of lafaards. Ze hielden net zoveel van hun vaderland als zij, en ze trotseerden elke aanval. Maar ze zagen ineens dat er van hun wereld niets meer over was.Paul en zijn vrienden nemen Franz Kemmerich zijn spullen mee, die zal hij onderweg nodig hebben denken ze. Het is druk in het veldhospitaal. Franz heeft veel last van zijn been, zijn been is geamputeerd. Franz zag er erg slecht uit. Ze wilden Franz meenemen, maar hij is er te slecht aan toe. Kemmerich vraagt of ze zijn Engelse schoenen onder zijn bed neer willen leggen. Müller vraagt of hij de laarzen niet mee kan nemen; zelfs als Kemmerich beter zou worden, zouden ze waardeloos voor hem zijn en als Kemmerich zou sterven, zouden de ambulancebroeders de schoenen natuurlijk wegdrukken. Van Kemmerich mag het, maar toch legt hij de laarzen weer onder het bed, omdat Paul hem op de voet stampt. Paul koopt een ambulancebroeder met sigaretten om, omdat hij wil dat hij Kemmerich een injectie met morfine geeft. Müller denkt alleen maar na over de schoenen die hij zo graag wil, en hoopt daarom dat Kemmerich morgen nog leeft, want morgen zouden ze terugkeren.Ze gaan terug naar de kazerne. Franz denkt aan de brief die hij morgen aan Kemmerich zijn moeder moet schrijven.Hoofdstuk 2 Paul blikt terug op de tien weken durende militaire opleiding in Heidelager, waarin het systeem en de oefeningen de plaats innamen van onafhankelijk denken en vrijheid. Ze begonnen met volle moed aan de opleiding. Maar na 3 weken ontdekten ze al dat ze hun

• / 2