Je kunt de rol van hormonen bij het handhaven van de homeostase uitleggen.

Week 9 Je kunt de rol van hormonen bij het handhaven van de homeostase uitleggen.Om homeostase te handhaven is communicatie nodig van elke cel in het lichaam met zijn buurcellen en met cellen en weefsels verder weg in het lichaam. Het grootste deel van deze communicatie vindt plaats door middel van chemische signaalstoffen. Elke cel praat voortdurend met zijn buurcellen door chemische stoffen aan de extracellulaire vloeistof af te geven. Deze chemische stoffen vertellen de cel op elk willekeurig moment wat de buurcellen aan het doen zijn. Het gevolg is dat de weefselfunctie op plaatselijk niveau wordt gecoördineerd. Het hormoonstelsel speelt hier een rol in.Voor veel levensprocessen is een langdurige communicatie tussen cellen nodig. Dit wordt geregeld door het endocriene stelsel.

Hormonen: chemische signaalstoffen die informatie en instructies

aan cellen onderling doorgeven.Je kunt het werkingsmechanisme en de regulatie van hormonen uitleggen.Een hormoon dat in het bloed wordt afgegeven, wordt door het hele lichaam vervoerd.

Elk hormoon heeft doelcellen: specifieke cellen die de receptoren hebben

die het hormonale bericht binden en lezen als het aankomt.Doordat doelcellen zich overal in het lichaam kunnen bevinden, kan de stofwisseling van verschillende weefsels en organen tegelijkertijd door één hormoon worden gewijzigd.Cellen kunnen tegelijkertijd op een aantal verschillende hormonen reageren, mits ze de juiste receptoren hebben. Het resultaat is een verdere modificatie van de celactiviteit. Geleidelijke veranderingen van de hoeveelheid en de aard van de hormonen in de lichaamsvloeistoffen kunnen leiden tot complexe veranderingen in de activiteit in de cel.Endocriene cellen zijn cellen die klierproducten aan de extracellulaire vloeistof afgeven.Sommige chemische stoffen die door endocriene cellen worden afgegeven, zijn alleen van invloed op buurcellen. Andere hormonen zijn van invloed op cellen in het gehele lichaam.Hormonen wijzigen het functioneren van cellen, doordat ze de typen, activiteiten, plaatsen of hoeveelheden van belangrijke enzymen en structurele eiwitten in verschillende doelcellen wijzigen. De aan- of afwezigheid van een specifieke receptor op de doelcel voor dat hormoon is de sleutel tot die doelcel.Een hormoon kan alleen invloed op een doelcel uitoefenen als deze cel receptoren heeft waaraan het hormoon zich kan binden. De binding veroorzaakt een verandering van de activiteiten van de cel.Hormonen die zich aan receptoren op het plasmamembraan binden, hebben geen direct effect op de activiteiten in de doelcel. In plaats daarvan wordt bij communicatie tussen het hormoon en de cel gebruikgemaakt van eerste en tweede signaalstoffen.

Eerste signaalstof: het hormoon dat zich aan een receptor bindt op

het oppervlak van het plasmamembraan.

Tweede signaalstof: een intermediair molecuul dat ontstaat als

gevolg van een interactie tussen hormoon en receptor. 1 / 2

De schakel tussen de eerste en de tweede signaalstof omvat meestal een G-eiwit, een enzymcomplex dat aan een receptor op het plasmamembraan is gekoppeld.Het G-eiwit wordt geactiveerd als een hormoon zich aan de receptor op het membraanoppervlak bindt. De activering daarvan veroorzaakt het ontstaan van tweede signaalstoffen in de cel. Dit proces heet amplificatie. Deze kan vervolgens enzymen in de cel activeren of remmen. Het nettoresultaat is een verandering van de stofwisselingsactiviteiten van de cel.Hormonen worden afgegeven op plaatsen waar veel capillairen of haarvaten aanwezig zijn en waar de hormonen de bloedstroom snel kunnen binnengaan zodat ze door het gehele lichaam kunnen worden getransporteerd.Vrije hormonen worden geïnactiveerd wanneer ze de bloedstroom uit diffunderen en zich aan receptoren op doelcellen binden, door bepaalde cellen in de lever of de nieren worden geabsorbeerd en afgebroken of worden afgebroken door enzymen in het bloedplasma of de interstitiële vloeistof.Als ze worden verwijderd, worden ze vervangen doordat een deel van het gebonden hormoon vrijkomt.Voor elk hormoon ontstaat een evenwichtsreactie tussen het gebonden hormoon en een kleine hoeveelheid hormonen die in vrije toestand aanwezig blijft.Als een cel tegelijkertijd instructies van twee verschillende hormonen

ontvangt, zijn er vier mogelijkheden:

Antagonistische effecten: de twee hormonen kunnen tegengestelde

effecten hebben.

Synergistische effecten: de twee hormonen kunnen een versterkend

effect hebben. In dit geval is het netto-effect sterker dan het effect dat elk hormoon afzonderlijk zou hebben. In enkele gevallen is het netto- effect sterker dan de som van de effecten van elk hormoon afzonderlijk.

Permissieve effecten: hormonen hebben een permissief effect op

andere hormonen. In dergelijke gevallen moet een hormoon aanwezig zijn voordat het tweede hormoon effect kan hebben.

Integratieve effecten: hormonen kunnen ook verschillende, maar

complementaire effecten hebben op een bepaald weefsel of orgaan.Deze effecten zijn belangrijk bij het coördineren van de activiteiten van verschillende fysiologische systemen.Je kunt de structuur van de drie groepen hormonen benoemen en uitleggen waarom sommige hormonen intracellulair werken en andere via signaalstoffen.

De drie groepen hormonen op basis van de chemische structuur:

Aminozuurderivaten: enkele hormonen zijn betrekkelijk kleine

moleculen die wat bouw betreft op aminozuren lijken. Tot deze groep

behoren: adrenaline, noradrenaline, de schildklierhormonen en

melatonine.

Peptidehormonen: bestaan uit ketens van aminozuren. Dit is de

grootste groep hormonen die alle hormonen van de hypothalamus, de hypofyse, het hart, de nieren, de thymus, het spijsverteringskanaal en de pancreas omvat.

• / 2