Siegfried: een zwarte idylle

Harry Mulisch

Siegfried: een zwarte idylle

Eigen mening 1 / 2

De tijdsvolgorde van het boek vond ik erg prettig, als je begint met lezen kom je langzaamaan terecht in het leven van de hoofdpersoon.Ik geef daar meestal voorkeur aan doordat je eerst goed in de sfeer van het boekkunt komen, en eventueel kunt wennen aan een andere setting dan gewend; in dit gevalspeelde het verhaal zich voornamelijk af in Duitsland en Wenen in de twintigsteeeuw. Op een gegeven moment in het boek komt een verhaal centraal te staan, wateen flashback is. Het verhaal wordt verteld door meneer en mevrouw Falk aan Rudolf Herter,de hoofdpersoon. Het zijn eigenlijk hun herinneringen aan hun tijd als dichtbijstaandpersoneel van Hitler, die veel schokkende onthullingen bevatten. Ik vond het duidelijkte zien en te volgen welke momenten zich in het heden en in het verleden afspelen;af en toe wisselde dat af wanneer een herinnering plaatsmaakte voor een reactievan Herter. Dit vind ik ook een pluspunt aan dit boek.Wat ik wat minder vond was dat de personages andersdan Hitler minder uitvoerig beschreven werden. Zo heb ik bijvoorbeeld maar eenvaag beeld van de hoofdpersoon, Rudolf Herter. Hij wordt wat arrogant en moeilijkte begrijpen neergezet, en er zouden een aantal autobiografische aspecten in zitten, maardaar houdt het wel bij op. Ook bijvoorbeeld zijn achtergrond qua familie en watandere kleine dingen zijn wat schaduwachtig; het is niet cruciaal voor de hoofdgedachteen het punt dat Mulisch wilde maken, maar voor mij gaat een verhaal op diemanier wel meer leven.Analyse

REVIEW

In de nieuwe roman van Harry Mulisch, 'Siegfried',staan opmerkelijk veel uitspraken over het schrijven zelf, over de verbeelding en aanverwantekwesties als de inspiratie. Dat is ook weer niet zo verbazend als je bedenkt dat de hoofdpersoon,Rudolf Herter, een schrijver is en wel eentje die is gemodelleerd naar Mulischzelf. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit spiegelbeeld van 'de beroemde schrijver' uiterstirritant vinden; ik had er wel aardigheid in wat oppervlakkige autobiografie, duidelijkironisch, in dit verhaal verwerkt te zien.De schrijver heeft het wereldsucces 'De Uitvindingvan de Liefde' op zijn naam staan en is aan het begin van het boek in Wenen te gast omeruit voor te lezen. Tijdens een televisie-interview gaat hij nader in op de aard vanzijn werk, dat hij beschrijft als een onderzoek door middel van de fantasie. 'De fantasieals werktuig van het begrip.' En hij neemt als voorbeeld iemand die hij volkomen onbegrijpelijkvindt, een enigma, en dat is Hitler. Over hem zou hij wel eens willen schrijven:,,Misschien is fictie het net waarin hij gevangen kan worden.' De interviewster vraagt danof hij al aan een nieuw verhaal bezig is -ja- en hoe ver hij is: ongeveer op een tiende,en dat klopt precies met de bladzij in 'Siegfried'.De roman geeft dus niet alleen het verhaal over Hitler,maar ook de ontstaansgeschiedenis ervan. Het ligt zelfs nog ingewikkelder,want het verhaal over Hitler wordt de schrijver in de schoot geworpen zoalsnog zal blijken. Eerst denkt hij naarstig over zijn onderwerp na: hoe moet hij de onbegrijpelijkein de proefsituatie van de fictie plaatsen: ,,De dood was de grondtoon vanzijn [Hitlers] wezen. Hoe kon hij onderzoeken of er misschien toch nog een laatste greintjelevensliefde school in die sterveling? Iets met zijn lievelingshond misschien?Of met Eva Braun, met wie hij op de valreep immers nog was getrouwd? Waarom? Hoe kon hijeen laboratoriumopstelling construeren om hem onder hoge druk te zetten, zodathij en face zijn volledige gezicht moest tonen?'

• / 2