Sytematische review om de associatie van Hostile attribution bias met agressie in volwassenen te

Artikelen forensische psychopathologie. De samenvattingen van deze artikelen zijn gemaakt aan de hand van het format wat is geadviseerd in de les.Bogaerts et al. 2019; hostile attribution bias and aggression in adults.Waarom dit onderzoek?Sytematische review om de associatie van Hostile attribution bias met agressie in volwassenen te onderzoeken.Theoretisch kader

1. Centraal model:

Het Social Information Processing (SIP)-model vormt het overkoepelende theoretische raamwerk.Volgens dit model verloopt sociaal gedrag in opeenvolgende stappen van informatieverwerking: 1.Encodering van sociale cues 2.Interpretatie van cues (waaronder Hostile Attribution Bias) 3.Doelbepaling 4.Generatie van mogelijke reacties 5.Selectie van een respons 6.Uitvoering van gedrag Een verstoring in een van deze stappen kan leiden tot disfunctioneel sociaal gedrag, zoals agressie.

2. Kernconcept – Hostile Attribution Bias (HAB):

Binnen dit model wordt HAB gezien als een cognitieve vertekening in de tweede stap: individuen met HAB interpreteren ambigue sociale situaties als vijandig.→ Dit vergroot de kans op reactieve agressie, omdat men sneller geneigd is om defensief of aanvallend te reageren.

3. Relevantie voor volwassenen:

Hoewel het SIP-model oorspronkelijk is ontwikkeld voor kinderen, benadrukt dit artikel dat de onderliggende cognitieve processen ook bij volwassenen een rol spelen in agressie. Er is echter weinig empirisch onderzoek naar deze relatie bij volwassenen, wat de aanleiding voor deze review vormt. 1 / 3

4. Conceptuele verbinding:

Distale risicofactoren (zoals trauma of mishandeling in de jeugd) beïnvloeden via proximale cognitieve processen (zoals HAB) de ontwikkeling en instandhouding van agressie (Dodge & Pettit, 2003).HAB wordt dus gezien als een mediërend mechanisme tussen vroege ervaringen en agressief gedrag.

Hypotheses:

HAB is geassocieerd met agressie in volwassenen De associatie tussen HAB en agressie in volwassenen is sterker in groepen die verhoogde levels van geweld vertonen (zoals forensische samples) vergeleken met community samples of student groepen.Resultaten 20 van de 25 studies vonden een positieve associatie tussen HAB en agressie. Sterkste correlatie tussen HAB en BPAQ was 0.52 in een sample van patienten met traumatische brain injury. BPAQ meet vier domeinen van agressie: fysiek, verbaal, vijandigheid en boosheid Bij een aantal onderzoeken van college studenten werd een associatie gevonden van 0.38 waar hoge agressie significant geassocieerd was met een hogere HAB.In een forensische sample was deze associatie 0.46.Gemengde resultaten gevonden of HAB ook geassocieerd was met daadwerkelijke agressie (veroordeeld of iets dergelijks) Er is een consistente relatie tussen Hostile Attribution Bias (HAB) en reactieve vormen van agressie, vooral in situaties waarin sociale of relationele provocaties voorkomen. Studies van Bailey & Ostrov (2008) en Murray-Close et al. (2010) tonen aan dat mensen met een sterkere HAB vaker reactieve (relationele of fysieke) agressie vertonen.Eén studie (Helfritz-Sinville & Stanford, 2014) vond echter geen directe relatie tussen HAB en reactieve/proactieve agressie, mogelijk door verschillen in steekproef (studenten versus forensische populatie).

3.6.1. Forensische psychiatrische patiënten en delinquenten De meeste studies in forensische populaties vonden een positieve relatie tussen HAB en agressie: forensische patiënten en delinquenten met hogere HAB-scores vertoonden meer fysieke en verbale agressie. Alleen Bowen et al. (2016) vond geen verband, wat mogelijk te maken heeft met methodologische verschillen of de gebruikte vignetten. 2 / 3

➡️ Conclusie: Overwegend bewijs voor een verband tussen HAB en agressie bij forensische populaties, maar niet uniform.

3.6.2. Algemene populatie Bij studenten en community-samples werd consequent gevonden dat hogere HAB samengaat met meer agressie, vooral in ambigue of provocerende situaties. Hogere agressieve individuen interpreteerden neutrale situaties vaker als vijandig.➡️ Conclusie: Sterk en consistent bewijs dat HAB samenhangt met agressie in de algemene populatie.

3.6.3. Traumatisch hersenletsel (TBI) en Intermittent Explosive Disorder (IED) Bij TBI-patiënten bleek een hogere trait-agressie gepaard te gaan met sterkere vijandige attributies.Bij IED-patiënten werd het verband tussen HAB en agressie meestal bevestigd, behalve in één studie (Coccaro et al., 2017) waar een invers verband werd gevonden — mogelijk door meetmethode (V-SEIP).➡️ Conclusie: HAB speelt waarschijnlijk een rol bij agressie bij TBI en IED, maar bevindingen zijn deels inconsistent door meetverschillen.

3.6.4. Verstandelijke beperking Bij personen met een lichte tot matige verstandelijke beperking vond één studie (Pert et al., 1999) dat agressieve individuen meer vijandige intenties toeschreven in ambigue situaties, terwijl een andere studie (Jahoda et al., 2006) dit niet bevestigde.➡️ Conclusie: Resultaten zijn gemengd; de relatie tussen HAB en agressie bij mensen met een verstandelijke beperking is niet eenduidig aangetoond.

3.6.5. Geslacht Er is weinig onderzoek naar sekseverschillen in HAB en agressie bij volwassenen. De meeste studies vonden geen significante verschillen tussen mannen en vrouwen in de HAB–agressie- relatie. Wel tonen sommige studies dat mannen vaker fysieke en vrouwen vaker relationele agressie gebruiken.➡️ Conclusie: Geen bewijs dat de relatie tussen HAB en agressie verschilt tussen mannen en vrouwen; verschillen lijken vooral in type agressie te liggen.

• / 3