Van het westelijk front geen nieuws Im Westen nichts Neues

Van het westelijk front geen nieuws / Im Westen nichts Neues – samenvatting per hoofdstuk Hoofdstuk 1 Ze liggen 9 kilometer achter het front en werden gisteren afgelost. Ze krijgen dubbele rantsoenen; eten en tabak. Dit komt door een vergissing: het was rustig in de sector (aan het front, weinig doden) dus had de foerier de dag voor terugkomst normale hoeveelheden levensmiddelen voor 150 man ontvangen. Op de laatste dag kwamen ze onder zwaar Engels artillerievuur te liggen en zo kwamen ze maar met 80 man terug.In eerste instantie wilde de kok (Heinrich) hen de dubbele rantsoenen niet geven. De soldaten kwamen dreigend op hem af. Ze mochten hem al niet, doordat ze in de loopgraaf veel te laat en veel te koud eten hadden gekregen. De kok durfde bij wat granaatvuur niet dichterbij te komen, waardoor de etenhalers veel verder moesten lopen dan die van andere compagnieën. Bulcke (andere compagnie, vet als een hamster) was beter. De compagniecommandant zorgde ervoor dat de dubbele rantsoenen toch werden uitgedeeld.Nu gaan ze allemaal in een kleine latrine (wc), waar ze zich als rekruut nog schaamden bij de gemeenschappelijke latrine. Ze roken en kletsen tussen de klaprozen (poppies). Kropp haalt een brief van Kantorek (oude klassenleraar) tevoorschijn. Hij had bij de gymlessen net zolang op iedereen ingepraat totdat iedereen naar het districtsbureau ging om zich vrijwillig aan te melden. Josef Behm (dikke, vriendelijke jongen) wilde eigenlijk niet, maar was anders een lafaard. Hij sneuvelde als een van de eersten. Kantorek was net zoals andere volwassenen die ervan overtuigd waren als patriot de hoogste plicht vervuld te hebben. De jeugd geloofde in hen en de autoriteit die zij uitstraalden, maar na de eerste dode die ze zagen bleef er niets over van deze overtuiging. Ze kwamen tot de conclusie dat hun (jonge) generatie eerlijker was dan de andere.Ze gaan op bezoek bij Kemmerich in het veldhospitaal. Zijn horloge is gepikt toen hij buiten kennis was. Kemmerich zegt dat hij pijn heeft aan zijn been, hij weet niet dat deze geamputeerd is. Ze weten dat hij doodgaat, en de moeder van Kemmerich had voor vertrek nog aan Paul gevraagd om op hem te passen. Müller heeft mooie Engelse vliegenierslaarzen gevonden en wil deze hebben omdat Kemmerich toch nog maar 1 been heeft en waarschijnlijk doodgaat. Dit mag echter niet. Als ze weggaan vragen ze de hospik om Kemmerich morfine te geven, ze kopen hem om met sigaretten.Kropp krijgt een woedeaanval. Albert Kropp vertelt dat Kantorek in de brief zegt dat ze een jeugd van

staal zijn. Paul zegt: “Jeugd, dat is lang geleden. Wij zijn oud.”

Hoofdpersonen (alle vier 19 jaar, uit dezelfde klas het leger in gegaan):

-Albert Kropp: klein, hongerlap en kan helder denken, soldaat 1

e klasse

-Müller: lomp en betweterig, wil examen doen

-Leer: baard, gek op meiden uit het officiersbordeel

-Paul Bäumer 1 / 2

Maten:

-Tjaden: vreetzak bankwerker, 19 jaar

-Haie Westhus: turfsteker, groot, 19 jaar

-Detering: boer, denkt alleen aan zijn boerderij en vrouw

-Stanislaus Katczinsky: hoofd van de ploeg, taai, slim, 40 jaar

Hoofdstuk 2 Ze kregen een militaire opleiding van 10 weken. Ze begonnen hier vol goede moed aan maar na 3 weken ontdekten ze al dat ze hun persoonlijkheid op moesten geven. De 4 zaten in groep 9, onder leiding van korporaal Himmelstoss (grootste beul van de kazerne). Ze moesten veel vervelende dingen doen (bed 14x opmaken, schermen met de bajonet tegen Himmelstoss). Uiteindelijk liet hij hen met rust nadat ze Kropp en Bäumer de latrineton (aan een stok) over zijn voeten lieten vallen.Himmelstoss dreigde met arrest, maar Kropp zei dat zij hun mond wel zullen opendoen bij een onderzoek naar Himmelstoss. Na dit dreigement hield het gepest op. Tijdens de opleiding werden de jongens hard gemaakt, anders waren ze gek geworden aan het front. Het belangrijkste dat ze in de opleiding hebben geleerd is kameraadschap.Paul gaat naar Kemmerich. Hij probeert hem nog te overtuigen dat alles goedkomt, maar Kemmerich weet nu ook dat zijn been is geamputeerd en zien dat zijn vingers zwart zijn en weet zo dat hij doodgaat. Paul is erbij wanneer hij sterf en belooft dat wanneer hij het horloge ooit vindt, hij dit naar zijn huis zal sturen. Kemmerich wordt al meteen weggehaald omdat er op de gang al nieuwe gewonden wachten. Paul gaat terug naar de barakken en Müller krijgt de schoenen, die precies passen.Hoofdstuk 3 De opengevallen plaatsen worden opgevuld door een verse lichting bestaande uit ‘groentjes uit het rekrutendepot’. Er wordt omschreven hoe Katczinsky een zesde zintuig heeft: hij weet altijd eten te vinden. Kropp en Paul zijn blij dat ze bevriend zijn met hem, en Haie Westhus hoort er ook deels bij ook al voert hij meer de taken uit. Ze zitten op het grasveldje en Kat en Kropp zijn aan het bekvechten en wedden om een flesje bier op de afloop van een luchtgevecht (Kat wint). Ze hebben allebei een andere overtuiging: Kat zegt ’t Zelfde loon, ’t zelfde eten – en de oorlog is allang vergeten.Kropp stelt voor dat ministers en generaals van landen de oorlog zelf uitvechten in een arena. Dat zou beter zijn dan hier, waar de verkeerde mensen tegen elkaar vechten.Kropp schiet in de lach omdat hij denkt aan in Löhne overstappen: ze oefenden het overstappen in Löhne om te voorkomen dat verlofgangers daar de weg kwijt zouden raken; het is een kruispunt van spoorlijnen. Ze moesten leren dat ze onder een tunneltje door moesten, dus moesten ze op commando onder het bed doorkruipen.Kropp zegt dat er van het soort van Himmelstoss zoveel zijn. Paul zegt dat dat door het uniform komt. Kat zegt dat dat ook zo is, maar dat wanneer je een mens een stukje macht geeft, hij ernaar hapt. De mens is in eerste plaats een beest. In dienst hebben mensen te veel macht: een korporaal kan een gewoon soldaat, een luitenant een korporaal en een kapitein een luitenant zo treiteren dat hij er gek van wordt. Macht stijgt ze naar het hoofd. Hoe minder zo’n figuur in het burgerleven heeft

• / 2